|
MIELJEU
9 Mei 2008
MILIEU EN GEWETEN
"De vraag is of het goed of slecht gaat met het milieu. Een mogelijk antwoord hierop laat ik even in het midden, het gaat mij nu om iets anders.
In werkelijkheid is deze vraag namelijk een gewetensvraag. Weinig mensen zijn bereid iets van hun luxe leven in te leveren ten gunste van het milieu. Dit ten spijt, zit de achteruitgang van het milieu veel van deze mensen tóch dwars. Nu zijn er slimmerikken (ikzelf soms inbegrepen) die deze morele discrepantie proberen te overkomen middels volgende filosofische vingeroefening in vergoeielijkend relativisme:
“Binnen de historische/evolutionaire ontwikkeling over tienduizenden jaren van leven en aarde bezien, is een eeuwtje vol vervuiling niet meer dan een seconde van onvermijdelijk en onbenullig neveneffect, een rimpeltje in de oceaan van menselijke evolutie. Een diersoort die uitsterft? De natuur zelf zal er geen traan om laten, evenmin als de individuele explemparen van de betreffende uitstervende soort. Zij beseffen nog geeneens dat ze uitsterven. En tuurlijk, een beetje vervuiling en opwarming kan lastig zijn, maar is een kleine prijs die we betalen voor luxe en welvaart. En verwaarloosbaar, wanneer we haar plaatsen in dit geschetste brede perspectief.”
“Bovendien is de enige die feitelijk lijdt onder alle veronderstelde milieuproblematiek de welgestelde (lees: westerse), egoïstische, naïeve, sentimentele, kleingeestige en conservatieve natuurliefhebber die vooruitgang in de weg staat en andere volkeren hun welvaart niet gunt, en die bovendien de tijd en luxe heeft die nodig is om je überhaupt zorgen te kunnen maken over het milieu.”
Tussen deze motieven is bijna geen speld te krijgen. Toch stinken zij. Degenen die zich achter dergelijke relatieven verschuilen doen dit namelijk niet vanuit intellectuele overtuiging, maar vanuit gewetenswroeging. Wanneer het teveel moeite kost bepaalde gewoontes van jezelf te veranderen (waarvan je desondanks, intuïtief, heel goed weet dat, alle wijsneuzerij ten spijt, dit het beste zou zijn) ga je deze gewoontes als vanzelf relativeren en vergoeielijken.
Het is nu eenmaal makkelijker een passend wereldbeeld bij je gedrag te vinden, dan je gedrag passend te maken bij een wereldbeeld dat daarom vraagt."
Bovenstaands is uit mijn hart gegrepen en geschreven door iemand die ik zeer bewonder om zijn briljante pennevruchten. Kijk vooral eens op zijn blog: zin in letters.
|
ALLERLEI NIEUWS
4 mei 2008
Saratoga
Een visser in Australie ving onlangs een saratoga (Een prehistorisch ogende vis, zie afbeelding: schilderij, 2003). Toen bleek er een hagedis in zijn keel te zitten. Saratogas of beentongvissen happen allerlei insecten en kikkers van het oppervlak, maar ook een over zwemmende hagedis. Na een poosje begon de ,ogenschijnlijk dode, skink opeens weer te bewegen. Sterker nog, toen hij bevrijd werd rende hij er vrolijk van door met een half verteerde staart achter zich aan slepend!
Tijgers
Het gaat niet best met de tijger. Dacht men dat er ongeveer 3600 tijgers in India leefden, blijkt 1700 een meer realistische schatting te zijn. In de rest van de wereld leven er waarschijnlijk ook niet meer dan 1000 stuks in het wild.
Leeuwen
Leeuwen hebben ze ook in India, 359 zelfs. Dat is niet veel, maar ze worden redelijk goed beschermd. En in Afrika, daar gaat het toch wel goed met de koning van de jungle? De schatting is dat er daar 60 jaar geleden een half miljoen rondliepen en 20 jaar geleden 200.000. Nu leven er amper 20.000! Aaaah!
Forellen
In Engeland worden dit jaar tonnen aan triploide forellen uitgezet. Vroeger werden er voor de hengelsporters gewone gekweekte forellen uit gezet, maar die mengden zich met de wilde forellen, met nadelige genetische gevolgen. Triploide forellen zijn genetisch gefabriceerd en kunnen zich niet voortplanten. Het klinkt goed, maar het voelt toch wat verontrustend, wat mij betreft. Aan de andere kant zijn forellen bijna overal ter wereld geintroduceerd waar zoet water stroomt, dus dit is toch wellicht een mogelijke oplossing voor de internationale biodiversiteitsvervuiling. (Mooi begrip niet? Zelf verzonnen!)
Gevaarlijke beesten
Vroeger viel de poema zeer zelden een mens aan in Noord Amerika. Tegenwoordig bijna jaarlijks meerder keren, met tot nu toe ongeveer tien doden als resultaat. Prairiewolven (coyotes) vond men daar vroeger onkruid, maar ongevaarlijk. Maar tegenwoordig worden er aangelijnde honden opgevreten en zelfs kinderen aangevallen. Toch rollen de deskundigen over elkaar heen om te melden dat het uitzonderingen zijn. Wat ze lijken te vergeten is dat men vroeger deze beesten altijd en overal probeerde uit te roeien, ook in beschermde natuurgebieden. Nu mag dat op veel plekken niet meer en verliezen sommige roofdieren hun angst voor de mens. En willen sommigen ons dus wel eens proberen. Dat moeten we ons wel gaan realiseren. Hoe wilder de natuur, hoe mooier, maar ook gevaarlijker.
Gieren
In India sterven de gieren keihard uit. In tien jaar tijd kelderden de aantallen met meer dan 95 procent! Ik meldde al eerder dat dit komt door een veel gebruikt landbouwgif. Dit gif is nu officieel verboden, maar wordt gewoon nog veel gebruikt. Nog fijner: het wordt nu ook steeds meer verkocht en gebruikt in Afrika.
Inktvis
In Nieuw Zeeland zijn ze post mortem aan het snijden in een gigantische reuzenpijlinktvis met ogen zo groot als soepborden. Wat is de wereld toch klein: hoor ik van de week dat een vage kennis van me uit Vlaardingen een van de snijders blijkt te zijn!
Geile rob
Toch nog een soort van leuk nieuws: wetenschappers hebben op de zuidpool een pelsrob waargenomen die op het strand drie kwartier lang een koningspinguïn probeerde te penetreren.
|
NIET KNUT GENUG?
9 April 2008
Je lacht je toch te barsten. Het Duitse, verweesde ijsbeertje Knut, vorig jaar verantwoordelijk voor Knutmania, wordt groot. Maar nu krijgt hij opeens felle kritiek en zou zijn populariteit wel eens flink kunnen gaan dalen. Hij ving namelijk wel tien karpers uit zijn gevangenisgrachtje, speelde er mee en liet ze toen gewoon dood liggen! Zo maar, vlak voor de bezoekers, hij at ze niet eens op! De rotzak! Gelukkig heeft de Berlijnse zoo een nieuw verweesd ijsberenjong in de aanbieding.
Minder lachen: De klimaatverandering heeft steeds duidelijkere gevolgen voor de ijsbeer. Langs een groot deel van de poolcirkel ligt het land evenwijdig aan het poolijs. Door de temperatuurstijging kunen de ijsberen op steeds meer plekken het ijs niet meer bereiken. En dus kunnen ze ook niet meer in de buurt komen van hun voornaamste prooi: de kleine zeehond (alias stinkrob of ringelrob). Steeds vaker worden zwervende, uitgehongerde ijsberen gezien op plekken waar ze vroeger nooit gezien werden.
|
OENK
4 April 2008
Vandaag moest ik in Zeeland zijn om een schilderij weg te brengen. Natuurlijk ben ik weer even gestopt bij de waterinlaat op de Brouwersdam: een groep rotganzen, 1 kuifduiker, 1 parelduiker en 4 roodkeelduikers, waarvan 1 al prachtig in zomerkleed. Ook waren er weer een grijze en een gewone zeehond aan het jagen in de kom van de waterinlaat zelf. Het was grauw weer, dus slecht zicht, maar toen ik mijn telescoop richtte op de zandbank in de verte telde ik minstens 140 zeehonden!!! Het was moeilijk te zien en te tellen, want ze lagen soms heel dicht op en achter elkaar, dus het kunnen er ook eens stuk meer zijn geweest. Het leken mij voornamelijk grijze zeehonden te zijn. Op een andere zandbank lagen er ook nog ruim dertig. Dit geeft denk ik aan dat de nieuwe voordelta hier erg rijk aan leven moet zijn. Misschien is er ook nog een andere verklaring. De laatste jaren worden er voor de Nederlandse kust ook steeds meer bruinvissen gezien. Dat kan zijn omdat het kustmilieu hier sterk is verbeterd, maar sommigen beweren dat dit komt omdat er veel minder (prooi)vis rondzwemt in de noordelijke Noordzee en dat ze door honger gedreven deze kant opkomen. Dit zou ook misschien kunnen verklaren waarom het aantal zeehonden hier zo explosief is toegenomen. Tja, zolang we het niet weten moeten we er voorlopig maar flink van genieten!
|
KWEK
18 Maart 2008
Wilde dieren zijn het mooist als ze nog leven. Maar regelmatig bestudeer, meet en fotografeer ik dode dieren voor mijn werk en dan zie je soms pas hoe verschrikkelijk mooi de details kunnen zijn. Deze wilde eendenwoerd had in al zijn voorjaarsgeilheid niet goed uitgekeken bij het oversteken. Pech voor Donald, maar kijk toch eens hoe prachtig het groen op zijn kop glimt (net als bij een kolibrie), hoe geraffineerd de oranje schubben op zijn poot gerangschikt zijn, hoe perfect de dekveren op zijn bovenvleugel elkaar bedekken en hoe bijzonder zijn bek in elkaar zit. Allerlei lamellen en ribbeltjes aan de binnenkant van zijn onder en bovensnavel en zelfs haartjes aan de zijkant van zijn tong maakten van hem een perfecte slobberaar. Kijk nou toch mensen. Wat mooi, wat mooi, wat mooi!
|
| Volgende >
|
|
|
|
