|
KILL THE ALIEN!
12 November 2009
In September was het volgende in het nieuws, hoe heb ik het kunnen missen?
In Panama voelde een jongetje tijdens het zwemmen opeens een klauw om zijn voet. Toen hij de oever op kroop, kwam het ding hiernaast boven water. Aaaaaahhh!!! Het jongetje en zijn vriendjes hebben het wezen toen met stenen bekogeld tot het niet meer bewoog.
Op internet werd hevig gediscussieerd: het was een nieuwe diersoort, een alien of een knap gemaakt stuk bedrog. Wat het ook was, die jongetjes waren volgens velen in ieder geval flink fout geweest met het doden er van.
Wat zijn we toch een geweldige diersoort en wat willen we toch graag! Wat bleek het nou uiteindelijk te zijn? Een dooie luiaard! Al een tijdje dood, hetgeen te zien was aan de opgezwollen buik en het ontbreken van haar.
Stomme saaie wetenschap altijd met zijn nuchtere verklaringen...
|
PLASTIEK
12 November 2009
Onze oceanen veranderen ook steeds meer in een afvalbak voor plastic. Recent was in het wereldnieuws al te horen over de hoeveelheid plastic in de grote oceaan. Het zou gaan om een drijvend eiland, volgens de ene deskundige zo groot als Spanje en Frankrijk samen en volgens de andere misschien wel groter dan de hele Verenigde staten. Verantwoordelijk daarvoor is onder meer een groot deel van de zeevloot. Het overboord gooien van rotzooi is namelijk veel makkelijker dan het aan land brengen ervan. Maar tachtig procent van het plastic afval komt gewoon van het land. Het spoelt via rivieren of waait door de wind de zeeën in. Eindeloos ver en eindeloos lang. In kolonies van Hawaiaanse albatrossen kan je na het broedseizoen zien waar veel jongen aan overleden zijn. Hun magen zitten bomvol plastic. Miljoenen jaren lang was alles wat dreef in de oceaan eetbaar, op takken en kokosnoten na. Sinds honderd jaar is dat anders. Albatrossen hebben zich hieraan nog niet aangepast en stoppen hun jongen dus vol met wegwerpaanstekers, speelgoed en flessedoppen. Veel van het plastic valt door erosie uiteen in minuscule deeltjes. Ook veel vis zit er al wereldwijd vol mee.
Dit vind natuurlijk iedereen heel erg, maar het is zo ver weg. Ik hoor sommigen van u al zeggen: Wat kan ik daar nou zelf aan doen? Welnu, dat afval is ook uw milkshake-dekseltje dat u vandaag op straat gooide. Volgend jaar stikt daar een karetschildpad in. Of die ballon met kaartje die u met uw kind vandaag op liet stijgen. Volgende maand sterft een noordse stormvogel omdat hij na het opeten van die leeg gelopen ballon nooit meer zal kunnen poepen. Of het plastic van het sixpack bier dat tijdens het vissen de zee in waaide. Volgende week wordt daar een jan van gent langzaam door gewurgd.
Niks is ver van ons bed, heel de wereld is dichtbij. Denk voordat u doet. Dat kind begrijpt dat wel.
|
SOEPZEETJE
3 November 2009
Onze oceanen veranderen in een slijmerige kwallen en algen soep. Dat is mijn angst en ook die van steeds meer deskundigen. In Californië vond men deze week honderden vogels op het strand, zoals deze duiker. Op de achtergrond de boosdoener: grote bergen algenschuim. Het verenpak van de zeevogels raakt lek door het schuim. Door kou en uitputting rest ze niets meer dan zich maar op het strand te laten spoelen.
Een Japans vissersschip is van de week gekapseisd doordat hun net vol zat met reuzenkwallen, die deze zomer weer in grote getale aanwezig waren en het vissen bijna onmogelijk maakten.
Doordat veel vissen wereldwijd weg worden gevangen worden neemt het aantal kwallen steeds meer toe. Door de stijgende temperaturen en de bemesting van de zee neemt het gehalte aan algen en slijmklont-vormende planktonsoorten (zie 9 Oktober) ook toe.
|
BIG BAD VOS
16 Oktober 2009
Ik woon in Vlaardingen. Niet echt de plek als je van natuur houdt. Vroeger zag je nooit een vos in Vlaardingen, want toen kwamen ze hier niet voor. Tegenwoordig zie ik ze echter regelmatig hier buiten de stad rond drentelen. En in de stad zelf lopen ze ook rond. Vandaag vond ik zelfs in mijn tuin, die bijna in het centrum ligt, de restanten van een houtduif. Aan het afgekloven borstbeen en de afgebeten slagpennen kon ik zien dat een vos de dader was.
Wat vossen betreft zijn we door onze buitenlui altijd behoorlijk gehersenspoeld. Hij was de duivelse vijand van alles wat lief, zeldzaam en hunkerend naar natuurbescherming was. Als de vossen-stand niet door kundige jagers heel laag zou worden gehouden, dan zou het einde der natuur snel daar zijn. Dat gebeurde dan ook eeuwenlang. Dit beeld is gelukkig aan het veranderen, alhoewel het moeizaam gaat. Toen er een tijd lang niet op vossen gejaagd mocht worden bleek het best wel mee te vallen met de ellende die ons door veel deskundigen voorspeld was. Toch geven vandaag de dag zelfs veel natuurbeschermers de vos nog steeds graag van alles de schuld. Ze eten bijvoorbeeld al onze weidevogels op! Maar wij hebben zelf een perfect landschap geschapen waar vossen overal via bruggetjes, tunnels en fietspaden kunnen komen. Een land waar ze zich vol kunnen vreten aan ons afval en waar ze ook af en toe een makkelijk te vinden eitje van een gesubsidieerde troetel-grutto weten te waarderen. Dat we daarmee vooral zelf schuldig zijn aan eventuele vossen-schade vergeten we graag. Het is namelijk zo lekker en makkelijk om anderen de schuld te geven.
Ik zie graag vaak en veel vossen. Zonder onze beer, wolf en lynx hebben we met de vos toch nog een prachtig roofdier in dit, qua natuur, door ons bijna totaal vernietigde land. Gewoon een goed kippenhok maken en met het schaamrood op de kaken je mond houden als het over natuur-schade gaat, lijkt me zo.
|
HUNGRY CHINA AND THE BIG BLOBS
9 Oktober 2009
Na deze fijne zomer even graag aandacht voor wat stemmig herfst-nieuws.
The blobs are coming! Wereldwijd worden er steeds meer enorme slijmachtige klonten in zee waargenomen. De blobs beginnen als zee-sneeuw: dode planktonresten. Deze resten klonteren, samen met levend plankton, op een gegeven moment aan elkaar tot lange draden, plakkaten en klonten, soms tot kilometers lang! Deskundigen vrezen dat dit een gevolg is van hoe we met onze oceanen omgaan.
Ik heb wel eens eerder gemopperd op China. In China eten ze zo ongeveer alles wat er in het wild rondloopt op. Wat écht niet lekker is wordt gedroogd en vermalen tot medicijnen. Die delicatessen en medicijnen zijn vaak niet goedkoop: honderden dollars voor een maaltje zeldzame vis of voor een paar tijger-bot-pillen zijn geen uitzondering. De enorme stijgende welvaart in China zorgt er nu voor dat de voorheen al grote druk op bos-vlees en bos-medicijnen nu gigantisch aan het worden is. China zelf is al bijna leeg geroofd qua wilde dieren en nu volgen de omringende landen. Het WNF opperde een aantal jaar geleden het idee om in plaats van zeldzaam neus-hoorn algemener saiga-hoorn te gebruiken. Van de saiga, een Aziatische antilope-soort liepen er na succesvolle beschermings-projecten namelijk weer twee miljoen rond. Dat vonden de Chinezen een goed idee. Nu, enige jaren later, hebben we nog maar 50.000 saigas. Ook worden zelfs de natuur-reservaten in India steeds meer beroofd van tijgers en neushoorns om de Chinese markt te voorzien. Tsja. Hoe bescherm je in hemelsnaam een levend wild beest als het dood veel meer waard is? Hoeveel edelherten zouden we in Nederland overhouden als ze dood meerdere maand-inkomens waard zouden zijn? Geld wint altijd.
|
<< Eerste | < Terug | | Volgende >
|
